Tag: การให้

ให้ แบบ “แบ่งปัน”

…ถ้าจะถามถึงเรื่องการให้เพื่อช่วยเหลือสังคม …ผู้คนส่วนมากมักจะบอกว่าต้องรอให้ตัวเองพร้อมก่อน รอให้ตัวเองมีก่อน แล้วจึงค่อยให้ …คำถามก็คือ แล้วเมื่อไหร่ละ? เราจะมีพร้อม …การที่เราให้เมื่อตอนที่เรามีจนพอแล้วมันคือ “การให้ของเหลือ” เหมือนกับเรามีขนมเค้กอยู่ก้อนหนึ่งเรากินจนอิ่มแล้วจึงค่อยนำส่วนที่เหลือไปให้คนอื่นกิน …แต่ถ้าเราให้ตอนที่เราอาจจะมียังไม่มากพอแต่ก็ไม่ขัดสน การให้ของเราจะเหมือนกับการที่เรานำขนมเค้กก้อนนั้นมาตัดแบ่งให้คนอื่นได้กินเหมือน ๆ กันกับเรา การให้แบบนี้อาจจะทำให้เราไม่ได้ทานเค้กก้อนนี้จนอิ่ม การให้แบบนี้จะให้ความรู้สึกดีกับทั้งผู้ให้และผู้รับมากกว่าแบบแรกแน่นอน เพราะมันคือ “การแบ่งปัน” …ตอนชั้นประถม น่าจะประมาณซัก ป. 1 ไม่ก็ ป. 2 ครูมักจะถามว่า “มีปลาอยู่ 1 ตัวทำอย่างไรจึงจะกินได้นานที่สุด ?“ (ไม่รู้ว่าสมัยนี้คำถามแบบนี้จะยังอยู่หรือเปล่านะ ^^!) …

Continue reading

“ปรัชญาข้าวตก” ไม่จำเป็นต้องเอาทั้งหมด

…หลายคนอาจจะเคยได้ยินแต่ “ปรัชญารวงข้าว” แต่กับ “ปรัชญาข้าวตก” หลายคนอาจจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกและฟังดูแปลก ๆ ก็แน่นอนครับ เพราะมันเป็นคำที่เพิ่งคิดค้นขึ้นโดยผมเอง ^^! …ด้วยความที่มาจากครอบครัวที่มีอาชีพชาวนามาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย ชีวิตผมจึงผูกพันกับท้องนามาตั้งแต่เด็ก ได้เห็นวิถีของการทำนาแบบเดิม ๆ ทุกปี ทุกปี เริ่มจากช่วงของการเพาะต้นกล้า ไถคราดเพื่อเตรียมดิน ปลูก ดูแลรักษา จนกระทั่งข้าวเหลืองสุกเก็บเกี่ยวได้  ซึ่งตอนเก็บเกี่ยวนี่ชาวนาตอนสมัยที่ผมเป็นเด็กเล็กเขาจะใช้เคียวเกี่ยวเป็นหลัก เกี่ยวทีละกำ ๆ มีข้าวหล่นบ้าง หลุดมือเกี่ยวไม่หมดบ้าง เมื่อเกี่ยวเสร็จแล้วเขาก็จะปล่อยข้าวทิ้งไว้กับตอฟางข้าวในนาเพื่อปล่อยให้รวงข้าวแห้งสักระยะ จากนั้นจึงนำข้าวที่เกี่ยวแล้วมากองรวมกันไว้เป็นกอง ๆ เพื่อรอการฟาดหรือสีเป็นข้าวเปลือก ซึ่งแต่ละขั้นละตอนก็จะมีเมล็ดข้าวที่ตกหล่นมากบ้างน้อยบ้าง เช่นตอนที่นำข้าวมากองรวมกันก็จะมีเมล็ดข้าวตกหล่นเนื่องจากแรงสั่นสะเทือนตอนแบกหาม ตอนสีบางครั้งก็มีข้าวกระฉอกออกจากกระสอบบ้าง…

Continue reading

ธรรมทานชนะการให้ทานอื่นทั้งปวง

ธรรมทานชนะการให้ทานอื่นทั้งปวง ในพระธรรมบทพระพุทธองค์ทรงแสดงไว้สพพทานํ ธมมทานํชินาติธรรมทานชนะการให้ทานอื่นทั้งปวงแล้วอย่างไรบ้างจึงเรียกว่า “ธรรมทาน” ทานกุศลแบ่งออกเป็น 2 วิธีใหญ่ๆ คือ 1. อามิสทาน 2.ธรรมทานและอภัยทาน อย่างไรจึงเรียกว่า ธรรมทาน ? ปฏิบัติ ธรรมเองเพื่อชำระกิเลสออกจากกาย วาจา ใจของตนเองตั้งตนอยู่ในคุณความดี เป็นตัวอย่างที่ดีแก่ผู้อื่น เรียกว่าแจกธรรมะซึ่งตรงกันข้ามกับผู้ที่ดำเนินชีวิตประจำวันพูดแต่คำ พูดไม่ดี ทำแต่กรรมที่ไม่ดีคิดแต่ความคิดที่ไม่ดีมาตลอด ประพฤติปฏิบัติตัวอย่างที่เลวแก่ผู้อื่นชื่อว่าแจกอธรรม ธรรมทาน ต้องปฏิบัติเองเพื่อละชั่ว ทำดี ทำใจให้ใสเพื่อชำระกิเลสหยาบ กลาง และละเอียดๆ ยิ่งขึ้นไปถึงวิสุทธิ คือ ความบริสุทธิ์แห่งใจแล้วจึงจะพบสันติสงบและจะถึงนิพพานคือความดับกิเลสไม่มีเหลือจะถึงนิพพานต้องเป็นลำดับจนถึงที่สุดอย่างถาวรนี่เรียกว่าธรรมทาน…

Continue reading

“เด็กหนุ่มผู้เสียสละ” ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา

สวัสดีครับบทความนี้จะขอหยิบยกเอานิทานจากหนังสือเล่มเดียวกันกับบทความที่เขียนไว้ก่อนหน้า (จุดดำ) มาให้ได้อ่านกัน …มีเด็กหนุ่มสามคน ต้น บอย และ บุญ ทั้งสามคนเป็นเพื่อนสนิทกันและมักจะชอบออกจากบ้านไปเดินเล่นผจญภัยกันเป็นประจำ เช้าวันหนึ่งทั้งสามคนได้เดินไปจนถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งห่างไกลจากถิ่นที่พวกเขารู้จัก มีกำแพงล้อมรอบ มีเสียงเพลงอันไพเราะแว่วมาจากภายในสถานที่แห่งนั้น ทั้งสามเกิดความสนใจว่าภายในนั้นมีอะไร จึงเดินวนรอบ ๆ กำแพงเพื่อจะหาทางเข้า แต่ก็หาไม่ได้ ต้นจึงไปหาไม้มาต่อเป็นบันไดและนำมาพาดกำแพง ต้นปีนขึ้นไปก่อน และให้เพื่อนอีกสองคนรออยู่ข้างล่าง พอขึ้นไปข้างบนสีหน้าของต้นเปลี่ยนไป เขามีความสุขย่างยิ่งที่ได้มองเห็นสิ่งที่อยู่ภายในนั้น โดยที่ไม่บอกเพื่อน ๆ ว่าเขาเห็นอะไร จากนั้นเขาก็ได้กระโดดเข้าไปข้างใน บอยกับบุญจึงเกิดความสงสัยว่าภายในนั้นมีอะไรดีนักหนา บอยจึงตามขึ้นไป ในระหว่างที่บุญรออยู่ข้างล่าง ซึ่งก็เช่นเดียวกับต้น สีหน้าของบอยเต็มไปด้วยความสุขแล้วบอยก็กระโดดเข้าไปข้างในเช่นกัน…

Continue reading