“แพ้” ไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุด แต่ว่าใจที่ชำรุดต้องพร้อม ต้องสู้เพื่อจุดความหวังขึ้นใหม่ (“ใจนำทาง” ปาน ธนพร)

คืนที่บนฟ้านั้นมืดสนิท
ในชั่วโมงที่ชีวิตไม่เหลือไม่มีทางไหนสักทาง
ทุกทิศในใจไร้แสงสว่าง
เธอเหลือแค่เพียงเท่านั้นแค่ลมหายใจ

In the night of pitch black sky
In the hour when life seems blind
With not a ray of light on the horizons
All you have, it seems, is your own breath

ยอมหยุดเอาไว้หรือก้าวไปต่อ
เธอจะถอย เธอจะท้อหรือพร้อม
และสู้เพื่อจุดความหวังขึ้นใหม่
ถึงไร้ดวงดาว ถึงมืดเท่าไหร่
ไม่อาจจะดับไฟฝันในใจ
ที่พาเธอก้าวข้ามคืนนี้ไป
ดื่มดวงตะวันที่ทอแสงมา

Will you stop, will you forge ahead?
Will you give up – vanquished and depressed?
Or will you brave on to rekindle Hope?
No matter dark and starless the sky
Nothing can extinguish that light in your heart
That flame of hope will guide you through the night
To greet the golden rays of dawn

ชีวิตต้องอยู่เพื่อวันพรุ่งนี้
ชีวิตต้องผ่านนาทีร้ายร้าย
เพื่อให้เราเข้าใจความหมายของคำหนึ่งนั่นคือ “ศรัทธา”
สิ่งที่ยากที่สุด มันจะยากที่สุด เมื่อเราหยุดไขว่คว้า
มืดเพียงใดแค่สายตา
ถ้าหัวใจมีไฟนำทาง

Live for tomorrow’s dawn
Live through pains and sorrows
To understand the meaning of “faith”
Thing will be hardest, if we stop striving
Darkness is only in seeing
If the guiding flame lights our hearts

แพ้ ไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุด
แต่ว่าใจที่ชำรุดต้องพร้อม
ต้องสู้เพื่อจุดความหวังขึ้นใหม่
ยิ่งเชื่อตัวเอง ยิ่งเชื่อเท่าไหร่
ยิ่งเท่ากับก่อไฟฝันในใจ
เพื่อส่องให้เห็นหนทางให้ไป
ก่อนดวงตะวันจะทอแสงมา

Defeat is not disaster
A battered heart must steel itself
For the strive to revive Hope’s flame
Have faith in yourself
Greater the faith, brighter the flame
Lighting the way till the break of dawn

ต้องเจอสักทาง จะเลือนจะลางสักเท่าใด
ทุกประตูที่ความมืดมนได้ปิดไว้
เปิดได้ด้วยใจของเธอ

The way is there, no matter how faint and blurred,
All the doors that darkness hide
Will open wide with the strength in your heart

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *