ลี ฮีอาห์ นักเปียโน 4 นิ้ว

มันเป็นเช้าวันอาทิตย์ที่สดใส เสียงเพลงที่บรรเลงจากเปียโนดังอบอวลไปทั่วโบสถ์
สายตาทุกคู่ต่างจดจ้องไปที่หญิงร่างเล็กที่นั่งอยู่หลังเปียโนที่เป็นต้นทางของเสียงเพลง
สิ้นเสียงเพลง ทุกคนก็พร้อมใจกันยืนขึ้นปรบมือดังลั่นห้อง ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ไม่น่าเชื่อ”

หญิงร่างเล็กคนนี้เธอมีชื่อว่า “ลี ฮีอาห์ (Lee Hee-ah)” เธอไม่ใช่นักเปียโนแบบคนปกติทั่วไป เธอพิการ สภาพร่างกายของเธอมีข้อจำกัดที่แทบไม่น่าเชื่อว่าเธอจะใช้มันบรรเลงเปียโนออกมาเป็นเพลงได้ไพเราะถึงเพียงนี้

“ฮีอาห์”เป็นคนพิเการตั้งแต่กำเนิด เธอเกิดมาพร้อมกับสภาพร่างกายที่มือแต่ละข้างมีนิ้วแค่เพียงสองนิ้ว ทำให้เธอได้รับฉายาว่า “นักเปียโนสี่นิ้ว” ขาทั้งสองข้างของเธอยาวแค่ถึงเข่าเท่านั้น แถมฝ่าเท้ายังบอบบางมากและบาดเจ็บได้ง่ายอีกด้วย

ความพิการของเธอเป็นผลพวงมาจากการตั้งครรภ์โดยไม่พร้อมของผู้เป็นแม่ แม่ของฮีอาห์แต่งงานกับชายพิการที่ครอบครัวไม่ยอมรับ หมอบอกว่าผลจากการกินยาทำแท้งแล้วไม่ได้ผลอาจทำให้ลูกในครรภ์ของเธอผิดปกติ แต่เธอก็เลือกที่จะรักษาครรภ์เอาไว้เพื่อเป็นการไถ่บาปกรรมที่ทำลงไป

เด็กน้อยฮีอาห์ลืมตาดูโลกเมื่อปี 1985 ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงโซล ด้วยสภาพพิการที่ใครมาเห็นก็ต้องเห็นใจผู้เป็นพ่อแม่ ทางโรงพยาบาลได้ให้คำแนะนำแม่ของเธอว่าไม่ต้องเลี้ยงเด็กเองก็ได้ทางโรงพยาบาลสามารถช่วยส่งเด็กไปยังสถานรับเลี้ยงในต่างประเทศได้ แต่แม่ของเธอคิดว่าเด็กน้อยช่างงดงามน่าจะมีชีวิตที่ปรกติได้จีงตัดสินใจเลี้ยงเธอไว้เอง

เมื่อฮีอาห์อายุได้ 6 ขวบ แม่ของเธอพาไปเรียนเปียโนเพื่อฝึกกล้ามเนื้อนิ้วซึ่งนิ้วมือของเธอนั้นอ่อนแอมาก ไม่สามารถแม้แต่จะจับดินสอได้ แม่กะว่าจะให้เธอเรียนสักหนึ่งถือสองหลักสูตรก็พอแล้ว แต่ได้เรียนไปสักพักเธอก็หลงรักมันและคิดว่าเธอสามารถเป็นนักเปียโนมืออาชีพได้

แต่หลังจากเรียนไปได้เพียงหกเดือน ครูสอนเปียโนของเธอก็หมดกำลังใจที่จะสอนเธอต่อ เขาบอกว่าเธอไม่มีพรสวรรค์เอาเสียเลย สิ่งนี้เองที่ผลักดันให้เธอต้องใช้เวลาฝึกฝนเป็นเดือน ๆ กว่าจะกดได้แต่ละคีย์เพราะนิ้วของเธอมีความบกพร่องไม่แข็งแรง และที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอไม่สามารถที่จะปรับจูนจังหวะและทำนองได้เพราะความผิดปรกติของสมอง
หมอบอกว่าถ้าสมองของเธอต้องจำอะไรที่ยาวเกินห้านาที สมองของเธอจะทำงานผิดปกติมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม ด้วยความเพียรพยายามฝึกฝนอย่างต่อเนื่องทำให้ตอนนี้เธอสามารถจำท่อนเพลงได้ยาวกว่าเจ็ดนาทีแล้ว ในที่สุดฮีอาห์ก็สามารถเล่นได้จบเพลงเป็นครั้งแรกซึ่งเป็นเพลงที่เธอชอบหลังจากให้เวลาฝึกอยู่นานเกือบห้าปี

“ด้วยสิบนิ้วการเล่นให้เป็นจังหวะที่ลงตัวอาจทำได้ง่ายดาย แต่มันเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับฉันที่จะเชื่อมต่อแต่ละท่อนแต่ละทำนองให้กลมกลืนกัน เพราะฉันมีแค่สี่นิ้วเท่านั้น” ฮีอาห์กล่าว
คำคมที่เธอชอบมากที่สุดคือ “พยายามทำให้ดีที่สุดเสมอ” และ “ไม่หยุดที่จะพยายาม”

เมือเธอสมัครเข้าแข่งขันเปียโนครั้งแรก ทางผู้จัดงานปฏิเสธการสมัครของเธอ แต่หลังจากที่เธอยืนกรานร้องขออย่างหนักแน่น เธอก็ได้รับอณุญาตให้เข้าร่วมแข่งขันได้และท้ายที่สุดเธอก็สมารถคว้ารางวัลชนะเลิศมาครองได้สำเร็จ ซึ่งคณะกรรมการที่ตัดสินไม่รู้เลยว่าเธอมีความบกพร่องทางกายภาพจนกระทั่งตอนประกาศรางวัลและเธอพาร่างอันพิการของเธอเดินขึ้นรับรางวัลด้วยรอยยิ้ม

หลังจากนั้นเธอก็ตระเวนเข้าร่วมการแข่งขันตามที่ต่าง ๆ แล้วก็ชนะรางวัลต่าง ๆ มากมาย ซึ่งเป็นผลลัพธ์จากการเพียบพยายามฝึกซ้อมอย่างหนักของเธอ เธอเล่นเปียโนมากว่าสิบชั่วโมงต่อวัน

เรื่องราวชีวิตนักเปียโนอันโดดเด่นของเธอถูกถ่ายทอดออกมาผ่านหนังสือและสื่อต่าง ๆ มากมาย สำนักงานการศึกษาเขตกรุงโซลได้กำหนดให้หนังสือของเธออยู่ในรายการหนังสืออ่านนอกเวลาสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาอีกด้วย

ปี่ 1997 ฮีอาห์ได้เปิดคอนเสิร์ทเดี่ยวเป็นครั้งแรกและเธอได้บริจาคเงินรายได้ทั้งหมดให้กับมูลนิธิคนพิการ
ปัจจุบันเธอมีงานแสดงคอนเสิร์ทตามประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกและยังเคยได้มีโอกาสแสดงร่วมกับนักเปียโนที่มีชื่อเสียงอีกด้วย
เสียงเพลงของเธอสร้างความซาบซึ้งใจให้กับผู้คนมากมายในทุกที่ที่เธอไปทำการแสดง สถานีโทรทัศน์ชื่อดังเช่น ABC หรือ CNN ยังเคยออกอากาศเรื่องราวของเธอมาแล้ว

ถึงแม้ว่าความพิการของเธอจะเป็นอุปสรรคหลายอย่าแต่ ฮีอาห์เธอก็ยังมองโลกในแง่ดีและมียิ้มแย้มแจ่มในอยู่เสมอ
“ฉันเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเหมือนกับคนอื่นที่รุ่นราวคราวเดียวกัน
ต่างกันแค่ความพิการทางร่างกายเท่านั้น แต่ไม่ได้หมายถึงฉันต้องกลายเป็นคนสิ้นหวังและยอมแพ้ในสิ่งที่ฉันต้องการทำ
เพียงเพราะว่าฉันไม่มีขาและมีนิ้วมือไม่กี่นิ้ว ฉันเชื่อว่ามันมีความหวังอยู่เสมอตราบใดที่ฉันยังไม่ทิ้งความฝันและทำงานหนักเพื่อทำให้มันเป็นจริง”

อีอาห์ขอบคุณพระเจ้าเพราะเธอเชื่อว่าถ้าเธอมีสิบนิ้วอย่างคนปกติ เธอคงเป็นแค่นักเปียโนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
ชัยชนะของจิตใจเหนืออุปสรรคทางร่างกาย และเพลงของเธอที่แสดงออกมาได้อย่างมีศิลปะ
ทำให้ผู้ฟังของเธอสัมผัสได้ถึงพลังของจิตใจที่ไม่ย่อท้อและความงดงามของเธอ
บทเพลงของ “ลี ฮีอาห์” ทำให้เราได้รู้ว่าศิลปะไม่ใช่แค่ร่างกายหรือสมอง แต่มันคือ “การแสดงออกของจิตวิญญาณ”

เรียบเรียงจาก: http://www.godsdirectcontact.org.tw/eng/news/186/bp_32.htm
                         http://www.truthorfiction.com/hee-ah-lee/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *